Ongeruste moeder…

telefoongesprek tussen mijn moeder en mij:

‘ik heb je blog gelezen’

‘ja, en?’

‘zeg, is da ni gevaarlijk?’

‘hoe, gevaarlijk?’

‘wel ja, zo te voet naar Compostela trekken?’ ‘er kan toch vanalles gebeuren?’

‘maar nee, en daarbij wa zou er kunnen gebeuren? St-Jacobus zal mij wel beschermen zeker?’

‘denkt ge? daar zou ik toch ni teveel op rekenen zenne!’ Ik probeer iets anders te verzinnen om haar gerust te stellen maar er schiet mij niet direct iets te binnen. Eigenlijk had ik wel kunnen denken dat mijn moeder niet echt gelooft in de beschermende krachten van de heiligen ­čÖé

‘en Eric zal mij ook wel beschermen!’ flap ik er uit.

‘oh, Eric gaat ook mee?’

‘ja, natuurlijk’ zei ik op overtuigende toon maar tezelfdertijd besefte ik dat Eric eigenlijk nog niet voor 100% zeker heeft toegezegd om mee te gaan. ┬áEr rust dus een grote verantwoordelijkheid op Eric’s schouders: meegaan om mij te beschermen

Mijn eigen, levende beschermengel. Dat zie ik wel zitten. ­čśë

Later las ik het volgende in de gids ‘Praktisch pelgrimeren’ van het Compostelagenootschap wat mijn moeder misschien wel kan overtuigen:

“Over je veiligheid tijdens de tocht hoef je je geen zorgen te maken, ook niet als je in je eentje onderweg bent. Voorzover ons bekend zijn er geen pelgrims die door toedoen van derden, kwaadwillende lieden, echt in gevaar zijn geweest. Natuurlijk zijn er altijd weer verhalen over min of meer gevaarlijke verkeerssituaties, spannende of vervelende ontmoetingen, en momenten waarop iemand zich al dan niet terecht niet op z’n gemak voelde en mogelijk zelfs bedreigd. Maar de Camino is niet onveiliger dan een gewone tocht door Belgi├ź of Nederland……Wees echter altijd, vooral in grotere steden , op je qui-vive en gebruik je verstand.”

Met andere woorden: als ik mijn verstand gebruik kan er weinig gebeuren. Ik (of wij) zal (zullen) echt niets niks doen waar ik mij niet goed bij voel of gevaarlijk is hoor mams!