documentaire Camino Frances

Volgende documentaire geeft je een mooi beeld over de Camino Francès. De film is opgevat als een soort dagboek waar de Australische pelgrim- filmmaker met de kijker de bijzonderheden over ‘de weg’ deelt en ook over zijn spirituele ervaring praat. Neem de tijd om deze film rustig te bekijken, hij duurt wel 75 min.

 

Echt de moeite!

 

over krakende bedden en wiebelende tenten,… ;-)

White-Camping-Sex-T-Shirts

Zon, vakantie, veel singles op pad, allen met eenzelfde doel, boeiende ontmoetingen, diepgaande gesprekken, samen eten, samen glaasje drinken, gedeelde slaapvertrekken,…kortom alle ingrediënten zijn aanwezig om lichamelijk wat dichter tot elkaar te komen zou je denken…

En daar wou ik wel het fijne van weten, dus startte ik mijn zoektocht naar pittige, al dan niet licht erotisch getinte verhalen over krakende bedden in refugio’s, wiebelende tenten op de wegberm en gedeelde slaapzakken (mijn verbeelding sloeg blijkbaar al helemaal op hol  😉  )  Niet dat ik verwachtte om op love stories in de aard van ‘Fifty Shades of Grey’ te stuiten, maar toch, iets had ik toch wel verwacht…Maar ik vond niets, helemaal niets!

Dit kan 2 dingen betekenen:

  • Het is er wel, maar er wordt in alle talen over gezwegen. Een pelgrimstocht was in aanleg immers een religieuze tocht en religie en seks, dat gaat niet echt samen (zegt de paus).
  • Ofwel is de tocht, op zich, a-seksueel. Dit zou best kunnen, maar welke oorzaak ligt hier dan aan de basis? Wat maakt dat het libido van de pelgrim tot een minimumniveau herleid wordt? Bestaat er, om de nachtelijke rust in de albergues te bewaren, misschien een geheim ingrediënt dat aan de pelgrimsmaaltijden wordt toegevoegd?  🙂  Mijn gedachten gaan onmiddellijk uit naar kamfer, een kruid dat vroeger verwerkt werd in de maaltijden van soldaten, psychiatrische patiënten en kloosterlingen, om ze seksueel rustiger te houden. Nee, dat was vroeger natuurlijk! Volgens mij moet de oorzaak van het verlaagde libido eerder gezocht moet worden bij de vermoeidheid. En bij het feit dat je op zo’n pelgrimstocht niet op je aantrekkelijkst bij loopt natuurlijk. Zwetende, onfrisse  lichamen, ongeschoren, make-up loos, zongedroogde haren, weinig flatterende kleding, het hoort er allemaal bij. Bovendien hebben de meeste mensen een spirituele motivatie om de tocht naar Compostela aan te vatten. En de weg naar het doel gebruikt iedereen om zijn eigen motivatie in te vullen: nadenken, verwerken, een belangrijk levenskeerpunt nemen,… De pelgrim is  in die mate in zichzelf gekeerd, bezig met zijn ‘hoger’ doel, dat hij niet open staat voor seksuele toenaderingen. Het spirituele neemt duidelijk de bovenhand tijdens de tocht.  En dan is er nog, naar mijn gevoel, een soort ongeschreven wet: de wet van respect voor de medepelgrim. Respect voor de ideeën van de anderen, voor zijn hele persoon.

Het resultaat van mijn zoektocht naar pittige, romantische en misschien wel erotische verhalen is dus bijzonder pover te noemen. Dergelijke ontmoetingen zullen zeker plaatsvinden, maar ze zijn eerder zeldzaam te noemen. En veel belangrijker: ik vond dingen zoals: het spirituele, respect, vriendschap, behulpzaamheid, luisterbereidheid,…zaken die we in het gewone leven al te vaak vergeten.

 

 

Negatieve effecten van de camino op je lichaam

Ik moet toegeven, het lijstje met negatieve effecten is langer dan het lijstje met positieve effecten. Maar het goede nieuws is dat je de negatieve, mits een goede voorbereiding, het gebruik van degelijk materiaal en gezond verstand, niet allemaal aan den lijve zal moeten ondervinden, gelukkig maar!

  • Fysieke vermoeidheid: hier zal je moeilijk onderuit kunnen komen, vrees ik. Je doet immers een dagelijkse inspanning die niet te onderschatten is, er wordt heel wat van je lichaam gevraagd. Het is niet gewoon de ene voet voor de andere zetten zoals wel eens gezegd wordt, er zijn extra belastende factoren zoals het gewicht van je rugzak, de weersomstandigheden, klimmen, dalen, rekening houden met je eventuele stappartner, enz…Wat kan je er aan doen? Als het door oververmoeidheid niet meer lukt zit er niets anders op dan één of meerdere rustdagen te nemen. Persoonlijk hou ik niet zo van rustdagen tussendoor omdat je dan volledig uit je ritme bent, dan liever een paar dagen met 2 uurtjes stappen i.p.v. 6 of 7 uren. Verder lijkt het me verstandig om op je voeding te letten, de fysieke inspanning vraagt immers om extra calorieën, tenzij je over wat reserve beschikt natuurlijk 😉
  • Spierpijnen, de ene heeft er veel last van, de andere weinig. Rustig opbouwen is de boodschap, geef je spieren tijd om te wennen aan het werk dat ze moeten verrichten. Toch spierpijn? Een spray kan wat verlichting brengen. Het is raadzaam om niet te blijven lopen met erge spierpijn want dit kan lijden tot overbelasting en later tot een peesontsteking (bv. aan het hielgewricht). En dan is het verplichte rust en ontstekingremmende medicatie die verlichting moeten brengen.
  • Waar we zeker voor moet oppassen is zonnebrand en erger nog een zonnesteek. Zolang we in ons Belgenlandje stappen zal dit zeker geen probleem vormen, éénmaal in Zuid-Frankrijk wordt het wel oppassen. Zeker als je, zoals ik, gezegend bent met een bleke huid. Op het heetste moment van de dag nemen wij zeker een pauze en gaan we wat afkoeling en schaduw (lees terrasje?) opzoeken. We zullen ook  een hoed met brede rand dragen en ons geregeld insmeren. En genoeg drinken natuurlijk (water welteverstaan)
  • Hier en daar hoor je verhalen over bedwantsen, een bloedzuigend insect van ongeveer 5mm groot dat zich vooral zou schuilhouden tussen de beddenlakens van sommige albergues. Het is een bloedzuigend insect dat rode, jeukende muggebeetachtige bultjes op je lichaam achterlaat. Er bestaan preventieve sprays om je materiaal, bedlinnen en kleding te behandelen.
    Deze sprays zijn verschillende dagen werkzaam. Je boeltje in de diepvries stoppen of boven  65°C  verhitten, daar kunnen die beestjes ook niet tegen, maar dit is nogal moeilijk toe te passen wanneer je onderweg bent. Bedwantsen worden door pelgrims van albergue naar albergue verspreid, ze gebruiken de pelgrims gewoon als taxi. 😉 Hier zie je een bedwants in volle actie:

http://youtu.be/S7SDEP6Y3E4

  • Muggen kan je hier en daar ook aantreffen, een preventief middel kan je onderweg in elke apotheek aanschaffen. En dan heb je ook nog de ons bekende insecten zoals wespen en bijen, die enkel gevaarlijk zijn voor mensen die er allergisch op reageren. Tekenbeten kan je voorkomen door te zorgen dat je, zeker als je door het gras stapt, nauwaansluitende kleding draagt. Een teek die reeds vastzit verwijder je in één keer, en met een draaiende beweging. De dagen en weken daarna de plek blijven controleren op ontstaan van roodheid. Ziekte van Lyme weet je wel, ken ik alles van, ben er net van genezen.
  • Blaren: bijna elke pelgrim komt het tegen. En iedereen heeft zo zijn eigen middeltjes: 2 paar wandelsokken over elkaar dragen, ’s morgens je voeten inwrijven met vaseline of talkpoeder… Wij gaan zeker kiezen voor een kwaliteitsschoen en goede sokken, zonder naden. Je voeten zo droog mogelijk houden lijkt me ook belangrijk. Ze zijn immers je belangrijkste ‘instrument’ om je einddoel te halen. En je tocht niet starten met fonkelnieuwe schoenen maar schoenen die reeds ingelopen zijn, natuurlijk. Voel je toch een blaar opkomen (pijnlijke rode vlek) probeer de druk op die plek wat te verlichten door een blarenpleister (bv.Compeed) te gebruiken. Een blaar die er al is prik je door met een ontsmette naald, duw het vocht er voorzichtig uit, verwijder in geen geval de huid van de blaar, ontsmet, en bescherm met een blarenpleister. Compeed staat wel op mijn paklijst maar ik heb nog nooit blaren op mijn voeten gehad, misschien heb ik ze helemaal niet nodig? Afwachten…
  • Gezwollen handen kan je voorkomen door te stappen met je handen in een hogere positie, stap bv. met één of twee stokken. Bewegen met je armen helpt ook.
  • Spierkrampen: de oorzaak ligt meestal in een tekort aan elektrolyten, suikers of uitdroging. Weer dezelfde boodschap: genoeg drinken! Eventueel snelle suikers bij de hand houden.

don't-let-your-fear-copy

Training vooraf?

Afbeelding

Afhankelijk van je huidige lichamelijke toestand en de afstand die je wilt stappen is een fysieke voorbereiding zeker nuttig.

Het klinkt misschien een beetje tegenstrijdig maar ik denk dat hoe korter de afstand die je wilt stappen (toch minimum 100 km), hoe meer je vooraf moet trainen. Pelgrims die een (relatief) korte afstand willen afleggen hebben nogal eens de neiging om, dikwijls door een te krap tijdsschema, te hevig aan de tocht te beginnen en zo kwetsuren op te lopen of de tocht vroegtijdig te moeten afbreken.  Ben je langer onderweg heb je de luxe om je dagelijkse inspanning geleidelijk op te drijven en de eerste weken als ‘inloopweken of trainingsweken’ te beschouwen. Gelukkig zijn wij fysiek vrij goed in orde, wandelen we regelmatig en bovendien willen wij van huis uit ‘all the way’ tot Compostela gaan, dus onze fysieke voorbereiding zal eerder beperkt  zijn. Mijn krakende schouders (deze zijn bij mij nogal stressgevoelig) zullen onderweg zonder twijfel wel loskomen. Toch zal ik nog wat aan mijn uithoudingsvermogen moeten werken zodat ik wat dichter bij Erics niveau kom want ik ben niet van plan om steeds 100 m achter hem aan te lopen! Praat niet zo gemakkelijk hé?

Tijdens onze voorbereiding gaan we ons vooral richten op het testen en leren kennen van het nieuwe materiaal zoals de rugzak, de tent, het organiseren van ons leven onderweg,… Als het pijpenstelen regent wil je natuurlijk zonder stuntelen je tentje op een snelle manier kunnen opzetten. We zullen moeten leren om onze rugzak zo te vullen en af te stellen dat hij comfortabel op onze rug zit…. Het is dikwijls zelf wat uitzoeken wat het meest comfortabel loopt.  Belangrijk is het ook om je eigen wandelritme te vinden als je volledig bepakt bent. De bedoeling is dat je aan dit ritme het wandelen zo ongeveer 7u/dag kan volhouden. Met de nodige rustperiodes natuurlijk.

Zodra we ons materiaal allemaal aangekocht hebben (Dirk en Marie-Louise van De Wandelstok, hou jullie klaar als we met ons materiaallijstje komen!) zullen we regelmatig een weekendje weg plannen. Nieuwe wandelschoenen kunnen dan ook meteen ingelopen worden. Dat is ook de kans om wat te oefenen met de nordic walking stokken want met het toepassen van de correcte techniek haal je er echt wel voordeel uit! De nordic stokken zijn ook ideaal om mijn uithoudingsvermogen te verbeteren. Daar kan ik al mee starten, want de stokken heb ik al langer. Dat is dan ook meteen mijn eerste goede voornemen voor 2013 😉 Volhouden met die stokken is dus de boodschap!