Wat vindt mijn omgeving van mijn plannen?

Wanneer ik mijn omgeving vertel over mijn plannen worden er onmiddellijk vele vragen op mij afgevuurd, meestal heel praktische: Hoe ver is dat? Helemaal te voet? Ga je alleen? En als je ziek wordt? Waar ga je slapen? …..
Vragen waar ik zelf niet altijd een antwoord op weet, soms verrassende vragen, soms vragen over dingen waar ik nog niet eens aan gedacht had, maar dat stimuleert mij alleen maar om met mijn neus in de boeken te duiken en het nodige speurwerk te verrichten.
En daar kijk ik niet tegen op! Ik doe niets liever dan een reis voorbereiden!

Over het waarom van mijn voettocht krijg ik heel weinig vragen. De meeste mensen denken waarschijnlijk dat er iets mis is in mijn bovenkamer, en dat ik niet weet waar ik aan begin. Dat laatste is ook eigenlijk wel zo, maar ik probeer het niet te laten merken ;-), de informatie zal me wel beetje bij beetje bereiken door boeken te lezen, internet, en ik hoop ook met ervaringsdeskundigen te kunnen spreken, zodat we toch goed voorbereid op tocht kunnen.

Er is één persoon die ik zeker wil overtuigen van mijn vastberadenheid om de tocht te lopen en dat is natuurlijk mijn partner, Eric.
Ik zou héééél graag hebben dat hij mijn droom zou delen en met mij mee op stap gaan. Maar ik geef hem de tijd om aan het idee te wennen, het vertrek is immers niet voor morgen gepland. En ik weet dat het voor hem moeilijker is om zijn werk gedurende zo’n lange tijd op stop te zetten.
Op pelgrimstocht gaan is eigenlijk iets zeer egoïstisch, je breekt voor enkele maanden volledig met je omgeving, met als doel er zelf beter van te worden.

Advertenties