Wat gaat dat kosten?

Belangrijk om weten voor je vertrekt natuurlijk.

Een gedeelte van de kosten worden bepaald door je manier van reizen.

Laten we aannemen dat we met 2 personen en een tentje van Beerse naar Santiago trekken en dat we de route stappen in 100 dagen. De route kan je grofweg in 2 delen splitsen:

De eerste helft tot Zuid-Frankrijk (ongeveer de eerste 65 dagen) is het duurste gedeelte. Hier zijn geen of zeer weinig voorzieningen voor pelgrims. Overnachten op een camping is hier duurder en het eten onderweg is ook duurder vooral als je altijd uit wilt gaan eten. Onze bedoeling is om af en toe ( elke 2 à 3 dagen) op een camping te overnachten en ons eten gewoon onderweg in een winkel te kopen. Dan kan je rekenen op €20 per dag/pp.

In Zuid-Frankrijk en Spanje zijn er veel meer voorzieningen voor pelgrims en dat maakt het wel een stuk goedkoper. Daardoor vallen de kosten vaak lager uit dan je thuis gewoon bent, ook omdat het sobere leven onderweg minder geld vraagt. En sober leven is toch de bedoeling van een pelgrim hé? Zo kan je in een cafe-bar in Spanje een ontbijtje nuttigen voor €3 en voor €10 eet je een pelgrimsmenu bestaande uit voorgerechtje, maaltijd en nagerechtje, brood en wijntje inbegrepen. De typische bocadillo-sandwich (stokbrood met kaas, chorizo, omelet, tonijn of hesp, eventueel met een sneetje tomaat en wat olijfolie) en een kop koffie kost je €5. Wil je het nog goedkoper kan je naar de ‘supermecado’ gaan en je eten zelf bereiden. Wat het drinken betreft: onderweg heb je een hervulbare waterfles mee die je regelmatig vult. Bijna elk dorp heeft een gemeentelijke waterbron met drinkbaar water. Ga je ’s avonds met je mede-pelgrims naar een bar om wat te socializen is frisdrank het duurst om te drinken, gevolgd door bier, en wijn is het goedkoopst (joepie ;-)) Om te overnachten hebben we een lijst van campings onderweg en indien mogelijk maken we gebruik van overnachten op privéterrein of naast een albergue waar we eventueel ook gebruik mogen maken van het sanitair. De kostprijs voor dit gedeelte is rond €15 à €18 dag/pp.

Even alles bij elkaar tellen : 65 dagen aan €20 dag/pp

35 dagen aan €17 dag/pp

Samen maakt dat 1300+595= €1895/pp, laten we afronden op €2000 pp

Dit betreft wel de goedkoopste manier van reizen dit houdt in: goedkoop of zoveel mogelijk gratis overnachten in een tentje en niet elke dag uit eten gaan.

Indien je met 2 personen kan stappen wordt het weer iets goedkoper: een deel van de uitrusting deel je immers, dat hoop ik dan toch 😉 denk aan de tent.  En het eten dat je in een supermarkt aankoopt wordt in verhouding ook goedkoper.

Niet te vergeten zijn er extra uitgaven vooraf: aanschaf materiaal, in ons geval tent, slaapzak, matje, rugzak, kookgerei, reisverzekering, kaarten, boeken,onverwachte medische kosten onderweg, kost voor de terugreis. Ook rekening houden met het feit dat er gedurende de periode dat  je van huis bent geen inkomen hebt en je leningen en eventuele andere vaste kosten blijven doorlopen. Voor je vertrek dien je dus wel voldoende reserve op je rekening te voorzien.

Advertenties

De innerlijke reis

Vast staat dat de camino op vele mensen een blijvende indruk nalaat. Het is een dagelijks verhaal van loslaten, terug naar de basics van het leven, het achterlaten van zekerheden, een zee van tijd,…

Omdat ik dat allemaal nog zelf moet ervaren deel ik de gedachten van enkele pelgrims in onderstaand filmpje. Hoe ik het zelf zal ervaren weet ik nog niet, maar als het zover is en ik loop ergens tussen Beerse en Santiago de Compostela zal ik mijn gedachten graag met jullie delen. Voorlopig doen we het dus met ervaringen van anderen:

Vragen, suggesties en citaten voor je innerlijke reis, in het nederlands, op pdf: http://www.espritduchemin.org/Nederlands/heldentocht0_files/Espritkaarten.pdf

Overnachtingsplaatsen

Image

Afhankelijk van de manier van reizen (tentje of niet) en je eigen ingesteldheid heb je verschillende mogelijkheden.

Je hebt pelgrims en je hebt luxe-pelgrims.
Een echte pelgrim stapt met zijn bagage op de rug, al dan niet voorzien van een tentje, en slaapt op een eenvoudige overnachtingsplaats.
Maar je hebt ook de luxe-pelgrim die overnacht in hotels en waarvan de bagage wordt achterna gebracht. Ja, echt, ze bestaan! Dan is het naar mijn gevoel geen echte pelgrimstocht, het moet een beetje authentiek blijven hé? 
In België en Noord-Frankrijk zijn er geen speciale overnachtingplaatsen voorzien voor pelgrims. Je kan wel gebruik maken van een lijst van particulieren die een slaapplaats voor pelgrims aanbieden, maar die lijst is niet echt lang te noemen. Dit houdt ook wel enkele nadelen in: je moet de plaats ongeveer 24u op voorhand reserveren en het is wel de bedoeling om ’s avonds die plek dan ook bereikt hebt.

Daarentegen geeft reizen met een tentje je wel die extra vrijheid en onafhankelijkheid om te kunnen stoppen waar en wanneer je wilt. Je kan gebruik maken van een camping, een warm douchke na een lange wandeldag lijkt me heerlijk! Of je kan je huisje in het wild  of op particuliere eigendom neerplanten. Wel even aan de eigenaar vragen of het o.k. is, dat lijkt me vanzelfsprekend. Met een welgemeende glimlach moet dat zonder twijfel lukken 😉

Eens verder Frankrijk in en zeker in Spanje vormt overnachten geen probleem meer, daar heb je de albergues en de hostels (pensions) die democratische prijzen hanteren. Mensen die met de tent op de rug vertrekken sturen hun tentje dan ook dikwijls met de post terug  eens ze aangekomen zijn in Zuid-Frankrijk. In refugios slaap je op slaapzalen, er zijn douches voorzien, al dan niet warm water. Soms is er een keukentje voorzien om te koken, soms kan je er ontbijten. Je betaald er een vaste bijdrage of een vrijwillige bijdrage. Je wordt er verwelkomt door een hospitalero, iemand die zich op vrijwillige basis inzet voor de opvang van de pelgrims. Meestal gelden volgende huisregels: licht gaat uit om 22u en weer aan om 6u, om 8u is bijna iedereen weer op pad. Op de foto hierboven zie je de slaapzaal van de pelgrimsherberg van Roncesvalles, er is plaats voor 120 pelgrims!

Veel keuze hebben we niet, we willen het eenvoudig, veel vrijheid, zoveel mogelijk onafhankelijk van anderen, dus gaan we dus voor een tentje!
Nadelen van het meenemen van een tentje: extra gewicht van tent, matje, slaapzak, kookgerei maakt toch al gauw 3kg extra op de rug om mee te zeulen.
En het moet natuurlijk altijd nog eerst aangekocht worden dus dat wordt een extra uitgave.

lijst van albergues op de Camino Frances:

beknopte afdrukbare pdf versie:

http://www.caminodesantiago.me/camino-de-santiago-guides/albergues-on-the-camino-frances/

  • uitgebreidere versie:

http://www.caminosantiago.org/cpperegri … CaminoId=1

Pelgrims onder elkaar

Ik lees niets dan positief over de sfeer tussen de stappers!
Als ik een negatief punt moet aanhalen zal het wel gaan over het lawaai (lees gesnurk) in de slaapzalen van de refugio’s.
Oordopjes aanbevolen!

Pelgrims onder elkaar, allen met hetzelfde einddoel dat schept natuurlijk een band.
Er zijn dikwijls prettige onderlinge contacten, de medestappers zijn ook zeer divers van pluimage en afkomstig van over de hele wereld.
Er hangt niet echt een religieus sfeertje op de tocht, maar dat hoeft ook niet.
De gesprekken gaan dikwijls over de reden van de tocht, wat heel boeiende gesprekken kan opleveren. De gebruikte taal is heel universeel: een mengeling van Engels, Frans en gebarentaal, tenzij je een landgenoot of een Nederlander (kom je zeker tegen!) tegen het lijf loopt natuurlijk.
De gesprekken zijn soms zeer diepgaand en mensen stellen zich wel heel open op wanneer je bedenkt dat men elkaar vooraf nog nooit ontmoet heeft.

Het onderlinge solidariteitsgevoel is dan ook zeer groot zowel pelgrims onderling als met de bewoners die langs de camino wonen.
Een probleem wordt snel opgelost, er wordt dikwijls spontaan hulp geboden.

Gedurende de tocht, die ieder toch op zijn eigen tempo aflegt, kom je regelmatig mensen tegen, maakt al dan niet een babbeltje, stapt verder, enkele dagen later kan het zijn dat je elkaars pad weer kruist.
Ook op het plein voor de kathedraal van Compostela zie je naar het schijnt ook wel verschillende bekende gezichten terug. Fijn dat je elkaar op zo’n belangrijk moment nog even kan begroeten en feliciteren met het bereiken van Compostela.
Het zal er allemaal wel zéér emotioneel aan toe gaan, zonder twijfel. En ik ben al zo een bleit….

Ik vraag me af welk gevoel er bij mij bij in Compostela zal overheersen: blij dat het voorbij is of spijt om terug naar huis te moeten?
Daarom lijkt het me nuttig om na aankomst nog enkele dagen in de stad te verblijven om wat af te kicken, alles een plaats te geven.
En Compostela lijkt me ook wel een stad waar veel te bekijken is.

De weg naar Santiago de Compostela

Vanuit België lopen er verschillende pelgrimsroutes richting Frankrijk om daar aan te sluiten op het netwerk van de historische routes naar Compostela. Zie ook de kaartjes onder dit bericht.
De routes liggen niet 100% vast en durven in de loop der jaren wel eens veranderen.
Dit kan bv. een gevolg zijn van de aanleg van een nieuwe brug, de aanwezigheid van overnachtingsplaatsen, de uitbreiding van het wegennet,… Eigenlijk kan je gewoon je eigen weg uitstippelen naar je doel, maar eens in Frankrijk en zeker in Spanje houden de meeste pelgrims zich wel aan de bekende pelgrimswegen, die trouwens ook allemaal een eigen naam hebben.

Vézelay (iets boven midden Frankrijk) en St-Jean-Pied-de-Port (net voor de Pyreneeën)  zijn belangrijke knooppunten van de routes.
Vanuit deze punten wordt er ook veel gestart door mensen die niet het hele traject te voet willen afleggen.

De weg naar Compostela wordt ook wel eens ‘Camino de Santiago’ genoemd of ‘Route de St-Jacques’. Camino=Weg (Spaans)
Met ‘de camino’ bedoeld men meestal de ‘Camino Francés’ , de meest gebruikte route in Spanje, maar bij uitbreiding geldt deze benaming dikwijls voor het ganse traject.

Wat me wel een beetje afschrikt is de drukte op de weg, daarmee bedoel ik het grote aantal pelgrims.
Vooral de laatste 100 km naar het schijnt. Genieten zal er dan vermoedelijk niet meer bij zijn. De drukte heeft duidelijk een reden: je moet de laatste 100 km gestapt hebben om je Compostela te verkrijgen.
Je kan natuurlijk wel toffe medereizigers tegenkomen en er een babbeltje mee doen. Zulke ontmoetingen hopen we regelmatig te mogen meemaken.

Welke route wij gaan lopen?
De bedoeling is te starten in onze woonplaats (Beerse B).
Het opzoekwerk heeft me niet echt wijzer gemaakt:
Via Brabantica, Via Turonensis, Camino Del Norte lijkt mij het kortst maar de combinatie Via Monastica, Via Lemovicensis, Camino Francès het mooist?
De combinatie ‘mooist en kortst’ zal waarschijnlijk niet bestaan, dat zou te perfect zijn 🙂

Ik zal eens moeten informeren bij iemand met ervaring. Misschien iemand die dit leest?
Toch wel belangrijk dat we de juiste keuze maken lijkt me.

Pelgrimsrituelen

De tocht naar Compostela kent een hele reeks rituelen, waarvan er al velen eeuwenoud zijn.
Mooi toch dat vele van die oude rituelen nog bewaard gebleven zijn?
Ze geven verankeringspunten, vaste waarden  in het pelgrimsbestaan waar je moet leven naar wat er zich die dag aandiend.

Het symbool van de pelgrim op weg naar Compostela is de St Jacobsschelp. De oorsprong van dit symbool is niet helemaal zo duidelijk.
De schelp wordt altijd afgebeeld met de sluiting aan de bovenkant, dus niet zoals het Shell logo waar de sluiting onderaan zit.
De schelp wordt dikwijls aan de rugzak bevestigd of rond de hals gedragen.
Verder vinden we de schelp overal terug: op wegwijzers, stempels,…
Vroeger was de schelp ook een teken om zich als pelgrim herkenbaar te maken tegenover rovers, bij pelgrims werd namelijk niets te halen.

In de Middeleeuwen ontstonden er langs de pelgrimspaden St-Jacobshospitalen, St-Jacobsheiligdommen en St-Jacobskerken.
De pelgrims hadden een geloofsbrief bij zich en een stempelboekje waarop ze in deze gelegenheden telkens een stempel lieten aanbrengen.
Tegenwoordig behoren de geloofsbrief (of credencial) en het stempelboekje nog tot de basisuitrusting van elke pelgrim.
Zo kan je in elke gemeente een stempel gaan vragen bij de pastoor, gendarmerie, de post, hotel, gemeentehuis enz.
Vooral in Spanje heeft men dikwijls eigen, vaak kunstig gemaakte stempels.
De geloofsbrief wordt voorgelegd bij overnachting in een refugio en overal waar het nodig is om zich als pelgrim kenbaar te maken.

Pelgrims op weg naar Compostela begroeten elkaar met ‘Buen Camino’ of  vertaald ‘Goede Tocht’ !

Bijna in Compostela aangekomen, bij het dorp Foncebadon staat sinds de 11de eeuw een groot ijzeren kruis “Cruz de Ferro”. 
Aan de voet ervan legden de voorbijtrekkende pelgrims traditiegetrouw een steen, die ze van thuis hadden meegenomen. Hiermee leggen ze symbolisch hun zonden af.
Dit gebruik bestaat nog steeds. Er worden ook wel eens steentjes van vrienden en familie meegenomen.
pfff, ik zie er al tegenop, alle zonden van vrienden en familie op mijn rug meedragen  😉  zwaar, zwaar. Daar gaan we op een creatieve manier een oplossing moeten voor zoeken denk ik!

De aankomst in Compostela kent ook enkele mooie rituelen:
Als je aan de hand van je stempelboekje kan bewijzen dat je de laatste 100 km gestapt hebt of 300 km gefietst hebt bekom je een zogeheten “Compostela”. Dit is een officieel certificaat, een bewijs voor de afgelegde tocht.
Je dient wel te verklaren dat je de tocht ondernam vanuit godsdienstige of spirituele redenen. Sportieve redenen worden niet aanvaard voor het verkrijgen van een Compostela.
Het is dus ook niet echt nodig om vanuit je eigen woonplaats te vertrekken, als je die laatste 100 km maar gestapt hebt is het o.k.
Bedenking: wat doet men met de elektrische fietsen? Aanvaarden of niet?
Vroeger diende de Compostela als bewijs van de afgelegde tocht die de strafbedevaarders bij hun terugkeer konden voorleggen aan de kerkelijke of burgerlijke autoriteiten.

Aangekomen in de kathedraal wordt het beeld van Jacobus, dat zich achter het altaar  bevindt, omarmt.
Dikwijls lang aanschuiven naar het schijnt maar dit ritueel hoort er echt bij.
En de dagelijkse pelgrimsmis wordt druk bijgewoond. Deze mis is voor de meeste pelgrims een zeer emotioneel moment, uitgeput van de reis, het besef dat de doel bereikt is, doet bij velen tranen vloeien.
Mij kenende kan ik beter een handdoek voorzien ofzo…

Na het bereiken van Compostela reizen veel pelgrims nog verder tot op Kaap Fisterra, aan de Atlantische Oceaan,waar ze symbolisch afscheid nemen van “het oude” en daarmee het begin van hun nieuwe leven markeren. Dit doen ze door een oud kledingstuk te verbranden of hun kousen in de oceaan te gooien.
Of ik nog de moed ga vinden voor die extra kilometers weet ik niet, bekijk ik wel als het zover is.

AfbeeldingAfbeelding

Compostela, ontstaan van een bedevaartsoord

Image

Santiago de Compostela is in het noordwesten van Spanje gelegen, in Galicië. Ongeveer 2300 km van hier.
Galicia doet me denken aan Julio Iglesias, die heeft daar, dacht ik, een liedje over “un canto a Galicia” ofzo noemt het, was een grote hit herinner ik mij, maar geef mij de zoon, Enrique, maar! 😉
Het is een grote stad met ongeveer 100.000 inwoners, waaronder zeer veel studenten.
Het is één van de belangrijkste christelijke bedevaartsoorden. Pelgrims uit heel Europa eindigen hier hun voettocht.

Hoe is Compostela uitgegroeid tot bedevaartsoord? Hierover komen we meer te weten in de legende van Jacobus:
Jacobus was visser van beroep voor hij werd ‘geroepen’ om Jezus te volgen. Samen met Johannes, zijn broer, was was hij één van Jezus uitverkoren apostelen. Vandaar dat hij ook wel eens ‘Jacobus de Meerdere’ werd genoemd.

Jacobus zou, na Jesus dood, een tijd lang de christelijke leer verkondigd hebben in Spanje om daarna terug te keren naar Jeruzalem waar hij de marteldood door onthoofding zou sterven. Zijn 2 vrienden namen ’s nachts Jacobus lijk weg en plaatsten het op een bootje zonder roer of zeil en gingen zelf ook aan boord. Een engel leidde het bootje op wonderbaarlijke wijze naar de kust van Galicië. De resten van Jacobus werden aan land gebracht.

De 2 hielden de rest van hun leven trouw de wacht bij de graftombe. Na hun dood werden ze naast Jacobus begraven.
Gedurende 7,5 eeuwen geraakten de 3 graftombes volledig in de vergetelheid, niemand was nog op de hoogte van de precieze begraafplaats.

Uiteindelijk herontdekt een kluizenaar, geleidt door o.a. een schitterende ster, en andere vreemde lichtverschijselen, de 3 graftomben.
De bisschop verklaarde dat het over de resten van apostel Jacobus ging. Jacobus werd uitgeroepen tot beschermheilige en er werd een kapel gebouwd op de plaats waar hij gevonden was. Door de steeds groter wordende toevloed van christenen werd het gebouwtje al gauw te klein en is dan ook vervangen door een grotere kerk. Deze kerk werd tijdens de bezetting door de Moren in de as gelegd.

Intussen was de begraafplaats het centrum geworden van een kleine stad, en er werd besloten een kathedraal te bouwen. In 1211 werd de kathedraal ingewijd. De huidige kathedraal staat dus op de begraafplaats van de apostel Jacobus.
Santiago werd steeds populairder als bedevaartsoord.
Nu trekken er elk jaar duizenden pelgrims naar Compostela!